5 χρόνια πριν, μπήκα σε ένα αυτοκίνητο με τις Κούκλες μου.
5 χρόνια οδήγησα σε όλη την Ελλάδα, στα χωριά, στα απόκρημνα.
Έφτιαχνα καινούριες Κούκλες και συνέχιζα.
Ξεκίνησα, λίγο χαρούμενη, λίγο ανυπόμονη, πολύ φοβισμένη.
-Μα πού θα πας;
-Κι αν κάτι σου συμβεί;
-Μα να μην έχεις κάποιον μαζί σου να πεις μια κουβέντα;
Μα, έχω τις Κούκλες μου!
5 χρόνια έζησα μια ιδιαίτερη μοναστηριακή ζωή, εν τω μέσω του κόσμου τούτου.
Σε ένα συνεχόμενο θαύμα. Κάθε μικρό στην άσφαλτο, φωτιζόταν τεράστιο. Κάθε μεγάλο του ουρανού, ερχόταν μπροστά στα μάτια μου ως σημάδι των καιρών.
Έφυγα, γύρισα. Κι ακόμα αναρωτιέμαι...
εκ Περιοδείας
από την εισαγωγή:
...Αυτό το βιβλίο (και αυτό το βιβλίο) γράφτηκε χωρίς να γνωρίζω ότι θα γίνει βιβλίο.
Ξεκίνησε σαν σημειώσεις, πάνω σε τραπέζια (με καφέδες πολ-λούς ώστε να συνεχιστεί το ταξίδι), σε τετράδια ανάμεσα σε Κούκλες και βαλίτσες. Ξεκίνησε με ηχογραφήματα στο παλιό κινητό, σε αυτό που γέμισα την κάρτα του φωτογραφίες δρόμων ουρανών και στροφών. Σημεία, τόποι, που μου μιλούσαν. Που τους μιλούσα.
Γράφτηκε εν κινήσει. Στο χώμα. Στον ήλιο. Στο μακρινό.
Γράφτηκε πάνω σε διαδρομές. Σε πρόβες, σιωπές, απογοητεύσεις, αγάπες, αποδοχές. Γράφτηκε από μια γυναίκα που ταξίδευε με Κούκλες και, χωρίς να το καταλάβει, γινόταν κι εκείνη Κούκλα και χάρτης μαζί.
Η “περιοδεία” έγινε ζωή.
Ήταν μοναξιά – μα μετουσιώθηκε σε συνάντηση.
Ήταν ερώτημα – κι αποκρίθηκε ως η πιο ειλικρινής απάντηση που μπόρεσα να δώσω ποτέ.
Εδώ, θα διαβάσετε τα ίχνη αυτής της πορείας με τη σειρά που γνώρισα τους τόπους. Σε κάποιους ξαναπήγα, σε κάποιους χάθηκα...
Μπερδεμένη, από τις αλλαγές του χώρου και των εποχών. Αλλά, έτσι είναι ο δρόμος. Άτακτος, παράλογος, ποιητικός.
Κάθε πόλη, κάθε χώρος, κάθε στιγμή, ένα μικρό θαύμα που δεν έμοιαζε καθόλου με θαύμα εκείνη τη στιγμή. Κι όμως, τώρα γράφει μαζί μου.
Αν αυτό το βιβλίο είναι κάτι, είναι ένας τρόπος να πω ευχαριστώ.
Σε όσους με άφησαν να τους αγγίξω, σε όσους με ξέχασαν, ή δεν με αναγνώρισαν ποτέ και κυρίως:
Ευχαριστώ στις Κούκλες!
Που με κράτησαν όρθια, όταν εγώ είχα σχεδόν χαθεί.
________________________________________
εκ Περιοδείας.
Τελικά, δεν έχει σημασία πού πήγα.
Όλο αυτό γράφτηκε, για να θυμηθώ ποια ήμουν όταν ξεκίνησα. Να αναρωτιέμαι ποια θα είμαι στην επιστροφή.